77. Maandag 30 juli: Prineville - Sisters (72 km; in totaal 6232 km gefietst)

Vandaag was een makkelijk dagje - nou ja, wat het fietsen betreft. Dus ik ging prompt te laat op stap ( kwart over acht pas) en na een half uur fietsen zat ik alweer bij de McDonald's om te proberen het blogje cyberspace in te slingeren. Wat ik ook deed, het werkte niet. Een frustrerende ervaring. Dan maar proberen in Redmond, de volgende stad. Ook bij de Safeway, een grote supermarkt, lukte het niet.

Cybernood

bibliotheek waar dit blogje gelanceerd is

Toen vriend Thomas gebeld over deze cybernood. Hij had een even simpele als deugdelijke analyse van het probleem: 'Er mankeert waarschijnlijk niks aan je telefoon, maar de internetverbinding is niet sterk genoeg.' Tsja, waar vind een mens dan een betere internetverbinding? Juist ja, bij de bibliotheek, maar voor ik die gevonden had...
Enfin, uiteindelijk is alles gelukt maar het heeft uren gekost. Frustrerend maar ook dat is een deel van de TransAm. We worden met z'n allen steeds afhankelijker van internet en op momenten als deze merk je dat.

Vlak
De route was vandaag redelijk vlak. Eigenlijk is dat gek: je zit midden tussen de bergen en dan rij je over een vlakke weg. Gelukkig viel er voor Sisters nog een mooie helling te beklimmen en was er een stevige tegenwind. Zonder gekheid: ik ben best moe en begin de ruim 6000 kilometer in de benen te voelen.

Paradoxaal landschap

de Sisters

Het landschap was paradoxaal. Na Redmond rij je voor een groot deel door een soort semi-woestijn van sagebrush, pijnbomen en verdord gras. Als je dan opkijkt, zie je in de verte een scherpe, granieten bergketen oprijzen, de Sisters (alweer een vrouwelijke benaming voor spitse bergen, maar dat terzijde). Deze zijn voor een groot deel sneeuwbedekt. Het is heel raar om zo door de hitte en het woestijnlandschap te rijden en tegelijkertijd besneeuwde bergen te zien. Ook de vallei had twee soorten landschappen: sappige groene weilanden waar beregend werd en dorre sagebrush waar dat niet het geval was.

Niet lege flessen

semi-woestijn

Zo onder het fietsen kun je natuurlijk goed over van alles nadenken. Diepe gedachten zijn geen zeldzaamheid op de TransAm ook al zijn ze 's avonds zelden weer op te roepen.  Wat me opvalt, is hoeveel flessen en blikjes er wel niet langs de weg liggen. Ik heb een poosje geteld en kwam tot de conclusie dat ongeveer 45% van het afval uit Cola of Pepsiblikjes bestaat; 45% bestaat uit bierblikjes en -flesjes (vrijwel altijd light bier), terwijl de rest bestaat uit blikjes van Red Bull en andere oppeppers. Dat betekent dat er blijkbaar heel wat mensen alcohol drinken onder het rijden en dat anderen pepmiddelen gebruiken om langer te kunnen doorrijden. Bij ieder benzinestation verkopen ze kleine flesjes met een soort pepmiddel waardoor je vijf uur achter elkaar zou kunnen presteren. Ik moet opbiechten dat ik zo nieuwsgierig was naar het effect, dat ik vorige week zo'n flesje heb gekocht om het te proberen op een dag met twee passen. Het was één grote teleurstelling. Ten eerste was het vies om te drinken en ten tweede merkte ik helemaal geen enkel positief effect. Het was nog duur ook, meer dan drie dollar voor een inhoud waarmee je een holle kies kon vullen. Nou ja, misschien maar goed ook. Voor je het weet is een mens eraan verslaafd!

Niet lege flesjes (2)
Wat me verder opvalt aan alle flessen die weggeworpen worden, is dat er vaak nog een heleboel in zit. Je zou zeggen dat je Cola of zo koopt om het op te drinken en niet om het weg te gooien maar nee hoor, in iedere fles zit nog wat en soms best veel ook. Dit raadsel heeft me een poos beziggehouden, maar ik denk dat ik nu weet waarom ervaren flessenwegwerpers een deel van de inhoud in de fles laten. Het is heel simpel: het zijn natuurlijk van nature nette types, deze wegwerpers. Ze doen er per slot van rekening alles aan om hun auto schoon te houden. De plaats waar zo'n fles dan moet belanden is niet op de weg  waar je er als chauffeur maar last van hebt, maar netjes in de berm. En als er nog iets in zit, kun je zo'n fles veel verder weggooien en al gooiend vanaf de chauffeursplaats is dat een aanzienlijk voordeel...
Lida en Ingeborg staan op een camping 8 km buiten Sisters, aan de voet van de klim naar de Mackenzie pas die morgen genomen moet worden. Het is wel het verwende fietsersleven hoor, om aan te komen en lekker aan te kunnen schuiven voor een heerlijke maaltijd. Ik zou hier best aan kunnen wennen :-)