76. Zondag 29 juli: Dayville - Prineville (128 km; in totaal 6140 km gefietst)

Kapot. Dat is wel een vrij adequate omschrijving van hoe ik me voel als  ik na 128 km in Prineville de camping oprijd. Er moesten vandaag twee passen genomen worden, de Keyes Creek Pass (4357 ft; 1328 m) en de Ochocho Pass (4720 ft; 1438 m). Tussendoor hadden was er 63 kilometer zonder water of andere voorzieningen en na Mitchell was er  nog een keer zo'n eind zonder café. En had ik al gezegd dat het warm was? Nee? Nou, het was warm! O ja, en het waaide en hard ook, maar dat was pas aan het eind, na de Ochocho.

ingang Picture Gorge

Het begon waanzinnig mooi. De vallei waarin Dayville ligt, loopt uit op een smalle kloof, de Picture Gorge,  waarin op sommige plekken oeroude indianentekeningen op de rotswanden te vinden zijn. Niemand schijnt precies te weten hoe oud ze zijn of wat ze betekenen. Zeker is wel dat dit een belangrijke plek was voor de native Americans. Ze verzamelden hier waarschijnlijk ook de halfedelstenen die op sommige plekken nog steeds langs de John Day river te vinden zijn.

Picture Gorge
De Picture Gorge is een lange, smalle kloof waarin je je als fietser heel klein en nietig kunt voelen. Links en rechts rijzen de basalten rotswanden boven je op. Gedeeltelijk zijn die begroeid met gras met hier en daar wat kleine boompjes. Iedere keer dat je kijkt, is het uitzicht anders. Het is onmogelijk te zien hoe de weg loopt, na iedere bocht is er weer een andere berg waar je omheen moet. Aan de rand van Picture Gorge rijst een enorme tafelberg op, een mesa. Geelgoud ligt deze te baden in het zonlicht. Het is prachtig!

Hoogvlakte

vallei met weidegrond voor hooi

Na Picture Gorge kom je opeens weer in een brede vallei. Deze vormt een vruchtbare hoogvlakte met een aantal grote ranches. Van veel ranches zie je de woningen niet, je ziet alleen een houten toegangspoort met daarop de naam van de ranch en het brandmerk. Ik schrijf woningen omdat de knechten, de 'ranchhands' ook vaak op de ranch wonen. Soms in een trailer, maar dikwijls ook in kleine huisjes die ergens op het terrein van de ranch staan. Er staan soms wel zes of zeven brievenbussen aan de weg bij één ranch.
Ook hier zie je alleen veeteelt en hooi wat binnengehaald wordt. De winters in de Rockies zijn streng op deze hoogte, zo tussen de 1000 en 1300 meter. Het vee heeft dan niks anders te eten dan het hooi dat in de zomer verbouwd is en in grote balen is  opgeslagen. Zo'n hooibaal kan rond of vierkant zijn. Eén baal weegt ongeveer 300 kilo, daar heb je dus een tractor voor nodig met een voorvork om zo'n baal te vervoeren.

Keyes Creek Pass
De weg naar de pas is lang. Het begint al te stijgen in Picture Gorge en de pas ligt 40 kilometer verder. Alle hoogtemeters moeten meerdere keren overwonnen worden omdat de weg stijgt en daalt. Uiteindelijk staan we na 3,5 uur boven en dan volgt een tien kilometer lange snelle heerlijke afdaling naar het volgende dal.

Mitchell

Mitchell is een losse verzameling huizen waarvan er veel leegstaan. Het heeft een soort anarchistische sfeer die je hier wel vaker tegenkomt. Zo van: als je ons met rust laat zijn we aardig, maar anders...
De neringdoenden zijn vrijwel allemaal failliet maar er is een kerkje waarin deze zondag tien gelovigen samenkomen en er is een café. Verder is er ook een halflege supermarkt waarin veel Spaanstalige briefjes hangen. Vanuit een wrak uitziende bus worden burrito's verkocht aan Mexicaanse gastarbeiders.

Ochocho Pass
Daarna begint het hele verhaal opnieuw. We zijn alle hoogtemeters kwijtgeraakt in de afdaling en moeten van 900 meter klimmen naar de Ochocho Pas op 1438 meter. Ondertussen wordt het steeds warmer. Mijn lijf doet zeer en ik kan geen manier meer vinden om goed te zitten. Phil en Mark klimmen voor me uit. Bij de stijgingen zijn zij de sterkere fietsers. Ieder rijdt z'n eigen tempo, anders houd je het niet vol.  Onderweg rijdt een vrachtwagen met vee opzettelijk zo dicht langs me dat ik de berm in moet duiken. Ik kom tot stilstand in een laag losse steenslag. Wat bezielt zo iemand?

Zwoegen

Hoogste punt Ochocho pas

Na de top ga ik kop trekken. We rijden in een stevig tempo, maar we hebben de wind hard tegen. Het is nog dertig kilometer zwoegen tot de camping voor Prineville waar Lida en Ingeborg staan. Phil en Mark rijden door tot in het stadje waar de ACA- groep staat.

Wegen
Nu ik hier al wekenlang door de Rockies fiets, ervaar ik aan den lijve hoe moeilijk begaanbaar dit terrein is. Wat moeten de settlers zich een  moeite getroost hebben om zich daar een weg doorheen te banen! Zonder het dynamiet, wat in 1867 door Alfred Nobel is uitgevonden, zouden hier waarschijnlijk nog steeds geen goede wegen zijn.

Overtuiging
Het nadenken over de moeite die de settlers zich getroostten, brengt mijn gedachten op iets anders.
Wat je doet in het leven heeft alles te maken met je overtuigingen in combinatie met de mogelijkheden die je hebt. Amerika is in feite in golven gekoloniseerd. Anne Mustoe beschrijft dit prachtig in haar boek 'A bike ride'. De blanken kwamen eerst in de vorm van de  Spanjaarden vanaf de 15e eeuw vanuit het zuiden. Later gevolgd door de Fransen, Engelsen en andere Europeanen vanuit het oosten. Geld, geloof en geluk waren de grootste drijfveren die de settlers westwaards dreven. Dat en de vaste overtuiging dat het Gods bedoeling was (of die van het lot - afhankelijk van het feit of je al dan niet een geloof beleed) dat de blanken Amerika zouden innemen. Dit was een belangrijke reden dat de kolonisten in grote getale westwaards trokken in de 19e eeuw. Deze overtuiging wordt 'Manifest Destiny' genoemd. Opmerkelijk genoeg wordt het idee voor het eerst naar voren gebracht door een Franse filosoof, Alexis de Tocqueville, in 1831
.
'Manifest Destiny'

Opmerkelijk, omdat 'Manifest Destiny' zich uitte als een vorm van Angelsaksische superioriteit. Ze geloofden werkelijk dat ze het godgegeven recht hadden het land op te eisen voor zichzelf en de indianen, de oorspronkelijke bewoners, af te schepen met reservaten die slechts een fractie van hun oorspronkelijke jachtgebieden bedroegen.
De gedachte van 'Manifest Destiny' werd met verve uitgedragen door dominees, politici en zakenlieden (altijd al een verdacht drietal!) en het publiek had er alle (eigen)belang bij om de gedachte te accepteren, dus werd het een algemeen gedragen werkelijkheid. Met enorme consequenties voor hele bevolkingsgroepen.
Ik kan het natuurlijk niet bewijzen, maar ik heb sterk het gevoel dat ditzelfde sentiment nog steeds heel erg leeft in Amerika. De notie van 'wij zijn een heel bijzonder land en volk en God staat achter ons' is voelbaar op iedere straathoek. Dat heeft z'n voors en z'n tegens, maar invloed hebben doet het.

Fenomeen
Begrijp me goed: ik ben niet voor of tegen dit fenomeen. Ik ervaar dat het speelt en probeer om iets beter te begrijpen waarom de dingen hier zijn zoals ze zijn. Het zou trouwens ook redelijk aanmatigend zijn om een oordeel te hebben over een land dat zo divers is en met een geschiedenis die zo bijzonder is, dat ik het nauwelijks vermag te bevatten. Wat ik mij afvraag bij dit soort observaties is welke dingen ikzelf voor waar aanneem en vervolgens beslissingen op baseer. Doe ik niet hetzelfde als de settlers met hun 'Manifest Design'? En zo ja, welke consequenties heeft het?
Boeiend!

Morgen verder richting de Mackensy Pass, de laatste grote pas tussen hier en de kust van de Stille Oceaan. Eerst genieten van een heerlijke maaltijd die Ingeborg en Lida hier tevoorschijn toveren. Ik word verwend!

winkelen onderweg