86. Seattle-Reyjavik-Amsterdam-Home!

Home sweet home! Na ettelijke uren in diverse vliegtuigen en op luchthavens te hebben doorgebracht, was het fijn om weer te landen op Schiphol.

Zouden ze m'n fiets niet vergeten?

Bij de aankomsthal stonden Atje en Thomas en Thea al te wachten met een prachtige oorkonde en thuis wachtte Jean op me en bracht Wil een heerlijke warme appeltaart. En in de loop van het weekend kwamen er nog veel meer vrienden en heel veel bloemen, mailtjes, kaarten en andere vormen van welkom. Het was een warm bad van vriendschap. Heel bijzonder!!
En zo kwam er op een wondermooie wijze een eind aan een bijzondere tocht. Een tocht waarbij ik het als een voorrecht heb ervaren om Amerika en de Amerikanen een beetje beter te leren kennen.

De oorkonde uitgereikt door het Ontvangstcomite

Ik heb geprobeerd met jullie te delen wat mij op deze tocht opviel, wat ik leerde uit de vele gesprekken en welke mensen ik zoal mocht ontmoeten. Als er één ding mij zal bijblijven van de TransAm is dat wel de enorme hartelijkheid en gastvrijheid van de Amerikanen. Ik vond dat hartverwarmend en bijzonder inspirerend. Verder heb ik er intens van genoten mijn belevenissen met jullie te delen. Dank voor alle reacties op het blog en de vele bemoedigende mailtjes die jullie me stuurden onderweg!

Hiermee komt er een eind aan dit blog. Ik zal in de loop van de komende maanden nog wel wat gegevens toevoegen die voor mede-fietsers van belang zouden kunnen zijn.
Iedereen heel hartelijk dank voor het plaatsnemen op de virtuele bagagedrager!

Een huis vol bloemen

Lena Fietst

85. 7 en 8/8: NF Seaquest - Seattle, KOA Kent ( x km per auto)

De stichter van de stad slaagde er bijna in de stad samen met een flink deel van de inwoners om zeep te brengen. En de eerste burgemeester was een schurk die groot talent aan de dag legde de stedelijke schatkist te legen ten eigen gunste. Het openbare schoolsysteem is er gebaseerd op geld, verdiend aan de zonde en het is de enige stad in Amerika die letterlijk een boven- en een onderwereld heeft. Seattle is, kortom, een stad waar het nodige te beleven valt en dat gingen wij gisteren ontdekken.

uitzicht over Seattle

Zelfgenoegzaamheid

Arthur Denny, stichter van
Seattle

Rond 1820 woonde er niemand op het vlakke gebied aan de Puget Sound. Dit is een inham van de Stille Oceaan waar nu Seattle ligt. Denny, de stichter van de stad, zag dat als een gunstig teken en hij vroeg zich wonderlijkerwijze niet af waarom de indianen, die toch al zo'n slordige 10.000 jaar deze contreien bevolkten, niet op het kustplateau woonden. Met veel ijver stichtte hij de stad en was bar tevreden over zichzelf. Dit gevoel van zelfgenoegzaamheid moet aanzienlijk veranderd zijn toen bij de eerste echte stormvloed de Puget Sound het kustplateau onder water zette en een groot deel van de stad verwoestte. Niet gehinderd door enig zelfinzicht werd de stad herbouwd op... juist! Dezelfde plek! De inwoners van Seattle gooien hoge ogen in de top 100 voor beroepsoptimisten.

Leervet
In 1889 was een leerling schoenmaker in downtown Seattle bezig leervet te verhitten. Hij was niet de handigste dus hij stootte het potje om. Dat viel in het vuur. Hij was ook niet de slimste en dus gooide hij een emmer water over het brandende vet. Aldus geholpen verspreidde het vuur zich snel naar de omliggende gebouwen. In een pioniersstadje waar mijnbouw een van de belangrijkste activiteiten was, was natuurlijk geen gebrek aan springstof, ammunitie en alcohol waardoor de brand al gauw aanzwol tot enorme proporties. Ze hadden een echte brandweercommandant (toen al) in Seattle, maar laat die nou de stad uit zijn om een conferentie over brandpreventie (ik verzin het niet!) bij te wonen. Kort en goed: heel downtown Seattle brandde af op die  gedenkwaardige junidag in 1889.

Optimisten
Had ik al gezegd dat de inwoners van Seattle bekend staan om hun optimisme? Welnu, dat is zo en dus werd er daags na het vuur een vergadering belegd waarin besloten werd de stad te herbouwen op... juist ja, dezelfde plek!

Onder - en bovenstad

herbouw van de stad

Het lastige was natuurlijk dat er tonnen en tonnen puin en as lagen waar de stad herbouwd diende te worden. Merkwaardigerwijze werden de straten bovenop deze puinlaag gebouwd waardoor deze ongeveer op de hoogte van de eerste verdieping van de huizen kwamen te liggen. De trottoirs lagen nog op het oude niveau en waren alleen bereikbaar via ladders op elke straathoek. Probeer het je in te denken: een dame die eind 19e eeuw in een fraaie hoepelrok ladder op en ladder af klautert... Nadat er 27 (!) mensen om het leven waren gekomen doordat ze van de straat vielen en drie meter dieper op het trottoir terecht kwamen, werd uiteindelijk besloten de benedenverdiepingen van de huizen op te geven en alle straten en trottoirs op één niveau te handhaven. Maar nog steeds is er in de oude binnenstad van Seattle een hele 'onderwereld' bereikbaar die in de drooglegging van de jaren twintig dankbaar werd benut om te 'bootleggen' (illegale whiskey stoken) en die nu wordt gebruikt om de toeristen te lokken. Er schijnen zelfs spoken te wonen...

Burgemeester
Na de grote brand koos Seattle een burgemeester om orde op zaken te stellen. En dat deed ie: om volk te lokken kreeg iedere man die een beroep uitoefende gratis land waar hij zijn zaak op kon bouwen. Als zo iemand binnen 90 (!) dagen geen klanten had, moest hij inpakken en mocht iemand anders het proberen. Vrouwen kwamen overigens niet in aanmerking. De burgemeester had verder een groot talent om de eigen zakken te spekken, dus wat deden de inwoners van Seattle bij de verkiezingen? Juist, ze kozen hem opnieuw. Er gaat niets boven vertrouwd leed nietwaar?

Naaimeisjes
Er zijn nog heel veel verhalen te vertellen over Seattle maar de tijd ontbreekt mij. Per slot van rekening zit ik hier op het vliegveld en mijn vlucht gaat zo.
Nog één mooi verhaal dan, om het af te leren. Na de grote brand in 1889 werd er een volkstelling gehouden omdat ze wilden weten hoeveel mensen er in Seattle woonden en wat voor beroep ze hadden. Er bleken zo'n 25.000 mensen te wonen waaronder 2500 vrouwen. Gevraagd naar hun beroep gaf 90% van deze vrouwen op dat ze 'naaister' (seamstress) van beroep waren. Opmerkelijk omdat er in de verste omgeving niemand was die een naaimachine had of ook maar iets van kleding produceerde. Bovendien bleken de dames allemaal bij elkaar in de buurt te wonen. Sterker nog: velen hadden hetzelfde adres. Had ik al gezegd dat de stad voor het grootste deel bestond uit vrijgezelle mijnwerkers en dat soort volk? Enfin, de burgemeester benoemde een commissie bestaande uit zes van zijn beste vrienden om het raadsel van de naaisters op te lossen. Na uitvoerig veldonderzoek kwamen de heren van de commissie tot de conclusie dat voornoemde dames allemaal het meest klassieke beroep ter wereld uitoefenden. Om hen een bijdrage aan de gemeentekas te doen leveren, voerde de burgemeester voor deze beroepsgroep een speciale belasting in: de dames moesten voortaan allemaal ieder jaar tien dollar 'naaimachinebelasting' betalen. Samen met de belastingen op drank en gokken vormde deze belasting 90% van het inkomen van de stad.

de "naaisters" van Seattle

Hoerenmadam
Ook op andere manieren waren de dames van plezier een echte steun voor de jonge stad. Toen Madame Lou Grant, de bekendste hoerenmadam van Seattle het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, liet ze haar hele vermogen na aan de stad om daarmee de openbare scholen te stichten. De vrouw waarmee heel 'deftig Seattle' bij leven geen woord wilde wisselen, werd daarmee een van de meest gevierde dames van de stad. Posthuum, dat dan weer wel.

goldsniffing gopher

Goud
Het kan nog net, een laatste wetenswaardigheid over Seattle voor ik op het vliegtuig stap.
In 1898 werd er goud gevonden in Klondike, in Canada. In no time stroomden duizenden aspirant mijnwerkers toe om hun fortuin te maken. Velen reisden via Seattle en kochten daar alle benodigdheden voor hun goudzoekerij. Het probleem was een beetje dat de meesten geen clou hadden wat ze nodig hadden aan spullenboel. De inwoners van Seattle speelden hier gedienstig op in door hen alles te slijten wat ze nodig hadden. En meer. Zo was de goudruikende marmot ('goldsniffing gopher') korte tijd een enorm succesartikel. Zei ik al dat de inwoners van Seattle  beroepsoptimisten waren? En schurken, heerlijke schurken!!

volop verse vis

en weer inpakken voor de terugreis

84. 6 t.m 7/8: NF Cape Lookout - NF Seaquest (bij Mount St. Helen) ( x km per auto)

Klara

In 1611 arriveerde een belangrijke gast aan de oostkust van Amerika. Het zou tot dik in de negentiende eeuw duren voor deze beroemdheid de westkust bereikt had. We hebben het natuurlijk over de koe. De melkkoe wel te verstaan. En uiteraard was het geen hoogbejaarde Bella-met-uiers die uiteindelijk de Pacific bereikte, maar een van haar oogverblindende nakomelingen.
Deze koe, we noemen haar Klara, was eigendom van een van de  boeren in de vallei van de Tillamook. Het merendeel van deze boeren had Engelse roots en ze zagen al snel dat de natte, vruchtbare vallei veel weg had van hun thuisland en uitstekend geschikt was voor het houden van melkkoeien.

Cheddar kaas
Aanvankelijk maakten ze boter van hun overtollige melk, maar boter blijft niet lang goed en na een tijdje gingen de boeren over op het maken van kaas. Cheddar kaas natuurlijk, want het bleven wel Engelsen. In de hele vallei werkten de boeren samen in coöperaties waarvan er nu nog één grote over is. De Tillamook kaasfabriek maakt behalve kaas ook ijs, yoghurt en allerlei andere produkten die overal in Amerika te koop zijn. De 100 boeren in de vallei hebben voornamelijk Holsteiners en Zwitserse koeien. Sommige hebben maar 30 koeien maar er zijn er ook die wel 1400 dieren hebben.
Wij zijn wezen kijken in de fabriek en het was heel interessant om te zien hoe de kaas gemaakt en verpakt werd. Wat ik eigenlijk nog leuker vond, was om te zien hoe goed alles op elkaar was afgestemd: de kwaliteit van de produkten, de marketing,kortom de hele keten van koe tot (winkel)keten. Knap gedaan!

productiehal Tillamook kaasfabriek

Astoria
Wekenlang heb ik gefietst met het idee dat Astoria mijn eindpunt zou zijn, maar uiteindelijk ben ik toch naar Florence gereden omdat dat gezelliger was met de ACA-maatjes. Het was dan ook leuk om onderweg naar Seattle de gelegenheid te hebben om toch even in Astoria rond te kijken. Het stadje ligt aan de oceaan, aan de monding van de Columbia river. De rivier is hier meer dan een kilometer breed en wordt overspannen door een prachtige stalen vakwerkbrug met art deco accenten.

monding Columbia River

Lewis and Clark

Lewis en Clark

Voor Lewis en Clark, de twee ontdekkingsreizigers die in opdracht van president Jefferson het land in kaart brachten, was Astoria de plaats waar ze overwinterden in 1804/1805. Ze bouwden er fort Clasko. Zonder de relatieve warmte van de kuststreek hadden ze hun reis nooit overleefd. Het is wonderlijk, ik heb onderweg zoveel over hen gelezen, heb een groot stuk hun voetspoor gevolgd en nu sta ik op hun en mijn eindpunt van de tocht. Zouden zij hier ook hebben uitgekeken over de oceaan en hebben gedacht aan de zware tocht die achter hen lag? Vast wel.

Reuzen
We verlaten de oceaan en volgen de Columbia, net als Lewis en Clark op hun terugweg, richting het oosten. Zij keerden terug naar de hoofdstad,  Washington DC, wij buigen bij Rainier af naar het noorden en rijden de staat Washington binnen. 's Avonds kamperen we in Seaquest, onze laatste National Forest camping van deze reis. Deze NF campings zijn sober, meestal heb je alleen water en een 'outhouse', maar ze liggen middenin de mooiste natuurgebieden. Wij staan vandaag tussen enorme douglas sparren en andere woudreuzen. Voor de gelegenheid maken we een prachtig kampvuur voor onze tenten. Dat kan makkelijk want iedere tentplek is voorzien van een ijzeren stookring en de camphost heeft hout in de aanbieding. Als het eenmaal donker is, lijkt het wel een indianendorp met overal vuurtjes tussen de bomen.

vuurtje tussen de bomen

Meer van dit moois
Wie meer wil weten van de westkust van de Verenigde Staten en het fietsen langs de Pacific, kan informatie vinden in het blog van Thea en Thomas die in 2010 van Vancouver (Canada) naar San Diego fietsten.

drink meer (Tillamook) melk!

83. 3 t.m. 5/8: Florence - Cape Lookout (auto; x km)

Het is een gek gevoel om niet meer te fietsen. Na zoveel dagen een simpel, vastomlijnd doel te hebben gehad, is dat doel nu behaald.
We kamperen twee dagen bij de haven van Florence, een mooi klein havenstadje aan een inham van de Atlantische Oceaan. De oude binnenstad ligt naast het haventje en is vol gezellige winkeltjes en restaurantjes.

seafood

Dé specialiteit hier is natuurlijk 'seafood'. Zo is heerlijke 'clam chowder soup', een maaltijdsoep met vis en aardappelen. En je kunt hier heel lekker kreeft eten. De kreeft wordt gevangen in een soort kooitje dat bestaat uit tralies waarin lokaas ligt. Als de kreeft een bepaalde grootte heeft, zo'n centimeter of 20, dan is hij groot genoeg om gegeten te worden. Ze zijn dan drie jaar oud. Op de pier staan twee mannen verse kreeft schoon te maken en te koken. 'Proberen?' vraagt de een. 'Nou, graag!' Hij breekt een schaar voor me af die ik prompt niet open krijg. Met een tang breekt hij de poot doormidden. Het vlees van de krab  smaakt zacht en vissig. Ik kan me voorstellen dat veel mensen dit lekker vinden. Zelf heb ik er moeite mee dat ze levend en wel in kokend water gegooid worden.

de kreeft wordt ter plekke schoongemaakt

Duinreservaat
Vlak ten zuiden van Florence is een van de grootste duinreservaten van de wereld. Het zijn hele hoge duinen, sommige zijn wel 40 meter hoog. Een deel van het reservaat (je verzint het niet!) is gereserveerd om te spelen met motoren en quads (atv's). De hele parkeerplaats staat vol met auto's en campers met daarachter het gemotoriseerde speelgoed. Het is een volstrekt ander publiek dan in het stadje: hier vind je de stoere kerels met tatoeages die om het hardst steil naar boven rijden. Ook de jongsten komen aan bod: sommige quads hebben een speciale valkooi waardoor zelfs hele kleine kinderen meegenomen kunnen worden.

Kust van Oregon
Zondag trekken we verder richting het noorden, langs de kust van de Stille Oceaan. Het is een vreemd idee dat er niks is tussen deze kust en Japan. Alleen maar zee, heel veel zee. Het is hier veel kouder dan ik de afgelopen weken gewend was, tussen de 15 en de 20 graden C (60 - 70 F). Je kunt duidelijk zien dat dit geen Noordzee is: de golfslag is veel heftiger en het water is veel kouder door het ontbreken van de Warme Golfstroom. Vlak voor de kust steken er allemaal kegelvormige rotsen op uit zee. Dat is typisch voor deze kust. Op de vloedlijn liggen door de zon en wind gebleekte bomen. Er zijn reusachtige exemplaren bij. Sommige zijn afgebroken doordat een stormvloed het duin waarop ze stonden heeft afgeslagen, andere bomen zijn overboord geslagen tijdens een transport aan boord van een schip. Overal wordt gewaarschuwd voor het risico van een tsunami. Zo wordt aanbevolen vooral nooit met je rug naar de oceaan te staan vanwege het risico van 'sneaker' golven, onverwachte, extra hoge brekers die een mens makkelijk omver gooien en meevoeren. En in dit koude water houd je het niet lang vol. Verder staan er allemaal bordjes dat je geen verdacht spul van het strand mag oprapen. Ze zijn bang dat er radioactief spul vanuit Japan aanspoelt. Langs het water zijn hier vrijwel geen badgasten te bekennen. Wel een aantal vissers. Ernstig turen ze in zee richting Nippon. Opmerkelijk genoeg zijn het allemaal Japanners. Die emigreerden voor de Tweede Wereldoorlog in grote getale naar Amerika en Canada. Zij werden tijdens de oorlog en masse geïnterneerd in kampen. Zij vormen, samen met veel Mexicaanse gastarbeiders, de meerderheid van de bezoekers van het strand. De Mexicanen vissen niet, die liggen in de zon. Al met al een wonderlijke mix van culturen.
Terwijl we over het strand lopen, komt opeens een kille mist vanaf zee binnenrollen. Dat gebeurt vaak en het maakt de omgeving op slag spookachtig. In de verte klinkt traag een misthoorn. Het is een prachtig landschap. Niet lieflijk maar wel indrukwekkend. 
 

langs de kust van Oregon

met quads door de duinen racen

82. Vrijdag 3 augustus: Salmonberry County Park - Pacific Ocean - Florence ( 110 km; in totaal 6606 km gefietst)

We zouden om acht uur vertrekken, maar daar kwam natuurlijk niks van terecht. Iedereen was voor zessen al  op en kort na zeven uur fietsten de eersten al richting de kust, naar Waldport. Phil, Mark, Franklin en ik vertrokken kort na half acht met Nick als sidekick voor de eerste kilometers. Highway 34 is een drukke weg zonder veel shoulder. Het was oppassen geblazen voor het vele verkeer en vooral voor de lange houttrucks.

Bosbouw
De omgeving was mooi. We fietsen langs de rivier de Alsea, een prachtig slingerende bergrivier. Om ons heen verheffen beboste heuvels zich tot een nauw, donker dal met af en toe een zonnig stuk waar het dal breder was. Dit is duidelijk geen rijk gebied: de boerderijen zijn kleinschalig en veel woningen zijn simpele  trailerwoningen. Dorpjes zijn er vrijwel niet, alleen een paar kleine gehuchtjes zonder voorzieningen. Het geld wordt hier voornemelijk verdiend met bosbouw.

Grote Tocht

de laatste kilometers...

Het tempo zit er goed in. Zonder dat er veel gesproken wordt, weten we allemaal dat dit de laatste kilometers zijn van onze Grote Tocht. Maanden, soms jaren zijn we bezig geweest met erover te lezen, om na te denken of wij in staat zouden zijn om deze tocht te rijden, om voorbereidingen te treffen en uiteindelijk zijn we allemaal om onze eigen redenen in Yorktown op de fiets geklommen. En nu zijn we bijna aan de andere kant van Amerika. Bizar eigenlijk. Zoveel dagen ben je onderweg. Geleidelijk aan verander je in een fietsnomade. Iemand die zich niet afvraagt wat hij die dag gaat doen, maar 's ochtends z'n tentje inpakt en honderd kilometer verder rijdt naar een plek waar hij nog nooit is geweest en waarschijnlijk nooit meer zal komen. Maar wij zijn geen echte nomades, voor ons is het een manier van leven die altijd weer moet ophouden,  maar die oneindig verslavend is. Allemaal zullen we vroeg of laat weer aan de Volgende Tocht beginnen.

Getijden
Voor het dorpje Tidewater moeten we een klein heuveltje beklimmen. Het stelt niks voor, het is 25 meter hoog, maar als we boven komen ruik ik opeens de zee. Die zilte lucht heb ik al 80 dagen niet meer geroken. Het is de lucht van thuis, de geur van het getijdengebied langs de Schelde in Zeeuws-Vlaanderen waar we altijd gingen zwemmen als kind.
Tidewater doet z'n naam eer aan: de rivier kent hier getijden. Het is eb en de eerste meeuwen zweven boven het water.

Valpartij
In Waldport zouden we verzamelen. Als wij als laatsten het dorp inrijden, zien we een paar fietsers op de brug staan. Er is duidelijk iets gebeurd. De brug heeft een hoge betonnen kantsteen waar Seph met z'n tassen tegenaan is gereden. Hij is op een vervelende manier onderuit gegaan en Aonne, die vlak achter hem reed, kon niet uitwijken omdat er een auto aan kwam en is tegen hem aan gereden. Sephs fiets is stevig beschadigd, maar beide mannen hebben gelukkig slechts kneuzingen en schaafwonden.
We gaan koffie halen tegen de schrik en fietsen dan door naar de kust. Seph en z'n fiets worden meegenomen door Phils vrouw, Patty.

Dipping
Een paar kilometer verder is een plek waar we met de fietsen het strand op kunnen. Eerlijk gezegd zijn die paar honderd meter door het mulle zand naar de oceaan de zwaarste meters van de hele tocht!

nogmaals : "Het Moment" 

Dan Hét Moment. Ik loop een eindje het strand op tot een stevige golf mij en de fiets tot de enkels omstroomt met ijskoud water. Brrrr, wat is dit koud!  Maar het laat me ook voelen dat het écht waar is: na 6564 km heb ik de Stille Oceaan bereikt!!
Daarna het fotomoment. Lida en Ingeborg maken foto's en filmpjes ('binnenkort in dit theater') en familieleden van de andere groepsleden doen dat ook. Het lijkt wel een celebrity event!
Als dat voorbij is, gaat het snel. De halve groep gaat vanaf hier met de auto naar Florence, het officiële eindpunt. Wij gaan met z'n vijven de resterende 60 kilometer rijden.
En het is koud!! Zo'n 17 graden (62 F). De feestelijke TransAm-shirts die we voor de gelegenheid hebben bewaard, verdwijnen snel ondere dikkere kleren.

uitzicht vanaf highway 101

Eind
En weer wordt er stevig gereden. Aonne, de bikkel, rijdt ondanks de valpartij toch met ons mee. De kust is op sommige plekken waanzinnig mooi. Er zijn brede duinen en woeste rotspartijen waarop eindeloos lange golven stukslaan in schuimend geweld. En bloemen, veel bloemen. Wilde planten, maar ook kleurige tuintjes in de dorpjes waar we doorheen trekken. Mensen leven hier van het toerisme. En toeristen, die zijn er genoeg. Ze vormen een aanhoudende stroom auto's die langs ons heen rijdt op highway 101. En die highway gaat op en neer en niet zo'n beetje ook.
De finale volgt vlak voor Florence waar we in een lange, bochtige afdaling een prachtig uitzicht hebben op de woeste schuimkoppen beneden en de typische kleine rotsen die hier oprijzen uit het water.
Iets voor zessen zijn we in Florence. 's Avonds eten we met z'n allen seafood als afscheid. Het is onwerkelijk dat de Tocht nu echt geëindigd is.
Ik heb 6606 km (4105 mijl) gefietst van Yorktown ( Virginia) tot Florence ( Oregon). Van coast to coast. 
Is het verhaal daarmee klaar? Nee, veel is nog niet verteld en de komende paar dagen zal ik proberen nog wat losse eindjes af te hechten op dit blog terwijl ik met Lida en Ingeborg naar Seattle trek. Daarvandaag vlieg ik op 9 augustus terug naar huis en de 10e ben ik weer op honk.
Dit was een fantastische reis, niet in de laatste plaats doordat jullie met me meereisden.
Dank jullie wel daarvoor!
Lena fietst

de rotsen bij Florence

even pauze

81. MADE IT!!!

"gehaald!!!", met de wielen in de Stille Oceaan

12 uur donderdag 3 augustus 2012  ik heb in totaal 6564 km gefietst en duw mijn fiets door het mulle zand. Na tien minuten golft het water over mijn schoenen en mijn fietsbanden. Ik sta in het ijskoude water van de Stille Oceaan!! Ik heb het gehaald!!!
Het is zo'n ontroerend moment...

Drie mijl voor het strand was er nog een ongeluk. Seph reed tegen een troittoirband en ging onderuit. Aonne reed op hem in en ging ook onderuit. Sephs fiets is kapot. De twee mannen zijn wat gekneusd maar verder ok. Gelukkig kan Seph meerijden met iemand naar Florence.
Lida en Ingeborg stonden aan het strand samen met familieleden van andere groepsleden. Wat een ontvangst!!

We zijn nu met z'n vijven onderweg naar Florence, het officiële einde van de tocht. Nog 40 km te gaan tot het eind! We fietsen zuidwaarts over de drukke Highway 101. Nog heel wat hellinkjes te gaan!
Als jullie op de foto kijken dan zien jullie mij in het enig echte TransAm-shirt. Stoer he?
Blog over vandaag volgt later.
Lena fietst!

met de ACA-groep bij de Stille Oceaan

op de foto met de ACA-groep

80. Coburg - Salmonberry County Park (98 km; totaal gefietst 6494 km)

truckerscentrum; ook een plek om de fiets te parkeren

Naast de camping in Coburg is een groot truckerscentrum. De chauffeurs kunnen er voor van alles en nog wat terecht: boodschappen, douchen, slapen, eten enz. Het is 'home away from home' voor de mannen. Ik ontmoet er Rob (48) uit Winnipeg (Canada). Hij is chauffeur en eigenaar van een grote truck met oplegger. Hij legt me uit hoe hij aan vracht komt: 'Via de computer kan ik zien wie vracht aanbiedt. Als dat in de buurt van mijn bestemming is, dan schrijf ik me in voor die klus. Als we het eens kunnen worden over het geld, dan neem ik de vracht.'

Munitie
In de truckerswinkel is van alles te koop. Kleding (kleinste maat XL), geluidsapparatuur en fastfood maar ook tientallen soorten messen en ammunitie voor revolvers en geweren. Sommige chauffeurs hebben een gevaarlijk uitziende hond bij zich. Dat is vast niet alleen tegen de eenzaamheid. 

Waldport
Vanuit het truckersrestaurant vertrekken we voor de voorlaatste etappe van onze tocht. Eigenlijk gaat de route vanaf Coburg / Eugene direct naar het kustdorpje Florence, zo'n 40 mijl verderop. Maar omdat je in Florence het water wel kunt zien maar er in feite niet met de fiets bij kunt komen, rijdt de ACA-groep naar Waldport, een dorp 30 mijl ten noorden van Florence, om daar het voorwiel van de fietsen ritueel in de oceaan te dompelen. We rijden ernaar toe met een grote boog over Harrisburg en Monroe, ten noorden van Coburg waarbij we onze laatste hobbel nemen, de Costal Range.

Munt

een van de oude schuren onderweg

De vallei tussen de Cascades en de Costal is vele kilometers breed. Het is mooi landelijk gebied waar de boerderijen veel kleiner zijn dan de ranches en je soms nog prachtige oude schuren en overdekte bruggen ziet. Het is er veel koeler dan in het hoogland waar we de laatste weken waren, zo'n 24°. En er groeit van alles. Zo zijn er velden met munt en lavendel die ik nog niet eerder tegenkwam. Ook de boomgaarden met hazelnoten zijn nieuw. Naast allerlei soorten fruit groeit er ook veel graan. De boeren zijn bezig graszaad en tarwe te oogsten. Dat is bijna twee maanden na het eind van de oogst in Kansas, begin juni.
Hieraan kun je zien hoe kort het seizoen hier in het noorden is. Ook aan andere dingen zie je dat: zo hebben de vogels hier nog jongen terwijl ze zuidelijker 'al uit de kinderen' zijn.

Vlaggen
Amerika is veel patriotischer dan Nederland. Dat uit zich bijvoorbeeld in het feit dat je op heel veel plekken de Amerikaanse vlag ziet hangen. Aan officiële gebouwen hangt er natuurlijk een, maar aan heel veel Amerikaanse huizen hangt een vlag. Of meerdere, dat zie je ook vaak. In allerlei vormen en maten zie je de 'stars and stripes' verschijnen. De grootste vlag - en die was enorm - zag ik bij een Nissan-dealer in Virginia. Alsof deze door de grootte van de vlag de klanten ervan wilde overtuigen dat Nissan toch wel heel  erg Amerikaans was.

"stars and stripes" zie je overal

Spiegel
Wat me ook opvalt, is dat ook de armoedigste huizen vaak een of meerdere vlaggen hebben. Blijkbaar is dat een belangrijke uiting van hun identiteit. Ik heb me er vaak over verbaasd dat zoveel verschillende mensen en groepen zoveel belang kunnen hechten aan dezelfde vlag. Misschien werkt het wel zo dat de Amerikaanse vlag fungeert als een spiegel waarin je je beste zelf geprojecteerd ziet. Al je dromen, al je ambities zie je terug in die vlag. De vlag is, samen met de Onafhankelijkheidsverklaring, voor mij een van de dingen die het Amerikaanse volk in al zijn diversiteit bij elkaar houdt. Trouw aan de vlag krijg je als kind dan ook met de paplepel ingegoten: in de meeste scholen begint de dag met het bewijzen van eer aan de vlag.

Cola
Een icoon wat zo sterk is, is goud waard voor reclamemensen. Het zal dan ook geen toeval zijn dat Coca cola, het oudste cola merk, vrijwel dezelfde kleur rood heeft als in de vlag. En natuurlijk gebruikt Pepsi, de grote concurrent, dan de andere kleur van de vlag: blauw.
Het valt me ook op dat veel makelaars een combinatie van rood en blauw op hun borden hebben. En er staan hier wat huizen te koop! Maar dat is een verhaal voor een andere  keer.
Morgen eerst naar de kust en dan naar Florence waar de TransAm officieel eindigt. Eigenlijk zou ik een Amerikaans vlaggetje moeten hebben voor deze laatste etappe :-)

een van de overdekte bruggen

in een winkel

onderweg

79. McKenzie Bridge - Coburg (102 km; in totaal 6396 km gefietst)

vlnr: Marleen, Lida, Ingeborg

Het moest er een keer van komen en inderdaad: vandaag gebeurde het. Ik had me verslapen. En niet zo'n beetje ook: ik zou om half acht vertrekken met Phil en Mark en om kwart over zeven kroop ik m'n tent uit. Ingeborg maakt m'n ontbijt klaar terwijl ik op één been sta te dansen om m'n koersbroek aan te trekken. De mannen kijken geamuseerd toe hoe ik als een razende mijn spullen bij elkaar graai. Om vijf voor acht hoef ik alleen de tent nog maar in te pakken, maar Lida zegt: 'Laat maar, die brengen wij wel mee.' Klasse natuurlijk en ik spring op de fiets. Mark merkt fijntjes op: 'Zo, heb je nu ook al een knechtje om je tent in te pakken?' Phil voegt eraan toe: 'En nu zoek je morgen zeker ook iemand anders om het laatste eind voor je te fietsen?'

Mark kwijt

houten brug uit 1938

Het is een simpele route vandaag: we volgen de McKenzie river tot Walterville en slaan daar af naar Coburg, een stadje net ten noorden van Eugene. Highway 126 is een drukke weg met weinig shoulder en veel vrachtverkeer. Hier in de buurt wordt veel hout gekapt, dus komen er nogal wat vrachtwagens met hout voorbij. Sommige stammen zijn zo dik dat er niet meer dan drie op een auto kunnen.
Ik trek kop en rijd zo hard mogelijk. Soms loopt het tempo op tot wel 30 km per uur. Je merkt dat er een licht vals plat naar beneden is, wat het fietsen makkelijker maakt. Af en toe kijk ik in mijn spiegeltje of de mannen me nog volgen. Opeens ben ik Phil kwijt die al die tijd vlak achter me aan fietste. Ik stop en kijk om: ze zijn allebei weg! Ik moet een flink stuk terug rijden voor ik Phil vind en samen vragen we ons af waar Mark gebleven is. We besluiten om terug te rijden. Ik geloof dat we wel zes kilometer teruggereden zijn voor we hem vinden. Hij heeft twee lekke banden gehad. Gelukkig kwamen Steve en Franklin nog voorbij en hadden zij nog een binnenband voor hem. 'Jullie gingen zo hard dat ik jullie niet meer kon roepen, toen ik lekreed', legt Mark uit. Tsja, da's weer het nadeel van temporijden.

een van de vele bumperstickers

Onderweg komt Phils vrouw Patty ons met de auto gezelschap houden. Ze is helemaal uit Californië gekomen om Phil op te halen. Als een echte papparazzi rijdt ze af en toe voorbij en maakt foto's vanuit de auto of vanaf een punt langs de weg.
We zien een prachtige houten overdekte brug uit 1938 en leren een hoop over het leven door aandachtig te kijken wat er op de diverse autostickers staat. Op een bord bij een presbyteriaanse kerk staat deze fraaie dubbelzinnige aanbeveling: 'Love, fish and rejoice!' Een nadenkertje!

These boots
Onderweg stoppen we even bij een winkel in veevoer en dat soort dingen. Ik vraag waar ik het beste cowboylaarzen kan kopen. Per slot van rekening wil ik wel een deugdelijk souvenir uit het Wilde Westen meebrengen. De mevrouw achter de toonbank schrijft het adres op van een grote winkel voor ranchers in Eugene. Lida en Ingeborg gaan er s'middags mee heen. Nou, da's nog niet makkelijk om laarzen te kopen! Na tig soorten geprobeerd te hebben, houd ik twee mogelijke kandidaten over. Als ik de mevrouw die me helpt vraag welke de beste zijn, zegt ze nadenkend: 'Deze zijn gemaakt in China en dit paar in Amerika'. Ik weet voldoende. Lida en Ingeborg zijn het er roerend mee eens. 'These boots are made for walking and that's what they are gonna do!' Na de boots moet er natuurlijk nog een paar cowboyjeans komen met een 'bootfit'. Bij het 40e paar ben ik al tevreden. Ziezo, nu alleen nog een hoed en een paard :-).
Ingeborg heeft zich inmiddels wijselijk teruggetrokken en bekijkt het hele schouwspel hoofdschuddend vanaf een afstandje. We besluiten de dag in stijl en gaan een bisonburger eten in Coburg. Lekker! Als ik 's avonds op de camping mijn laarzen toon aan de jongens, biedt Franklin me tien dollar als ik ze morgen op de fiets draag...

these boots are made....... in America!

De kust
Ik mag er dan wel luchtigjes over doen, maar het voelt anders. Morgen fietsen we met z'n allen naar de kust, naar een camping 30 km voor Waldport, waar het rituele 'dippen' van de fietsen vrijdag plaats zal vinden. We zijn allemaal begonnen in Yorktown, Virgihnia, waar ik mijn achterwiel in de Atlantische Oceaan heb gedoopt. Nu is het voorwiel aan de beurt in de Stille Oceaan. Eigenlijk ongelooflijk dat er zo snel een eind aan deze prachtige tocht gaat komen. Ik heb er wel veel nuttige dingen van geleerd. Zo vroeg ik in Yorktown een mevrouw of zij een plek wist waar ik mijn fiets kon 'dippen'. Ze reageerde daar erg beledigd op en voegde mij bits toe: 'We don't do no dipping here!' Ik snapte haar reactie niet en heb toen zelf maar een plekje gezocht. Ondertussen heb ik geleerd dat 'dipping' ook naaktzwemmen betekent en dat is iets waar ze in het toch wel erg preutse Amerika niks mee op hebben...
Overmorgen: dipping in the Pacific!! Jullie zijn allemaal van harte uitgenodigd, met en zonder zwempak...

kaartje leggen onderweg

winkel in Eugene