Een eindje verder, in Outlook ( zo heet het echt!), had ik er 1000 km op zitten. Gaat best hard zo.
Maar nu dus Kentucky, mijn tweede staat. Berucht onder fietsers vanwege de kolentrucks en vooral vanwege de agressieve honden.
Memorial weekend
Ik had best nog langer in Breaks willen blijven, maar het is Memorial weekend en vandaag en morgen rijden er geen kolentrucks wat voor mij de doorslag gaf om weer te gaan fietsen. Het stuk tot Hindman is erg lang, 112 km door de bergen zonder mogelijkheden tot overnachtingen. Het is vandaag erg warm, tussen de 30 en 35 graden, en het is een erg klamme hitte. Vandaag is volgens velen de zwaarste dag van de route. Ik kan dat beamen, 'k vond het loodzwaar. Er zaten een stuk of drie, vier pittige bergen in die met deze hitte geen feest waren. Uiteindelijk heb ik ' t anders opgelost - na overleg met reisgenoot B. Maar eerst iets over de honden.
Hondenjacht
Luid blaffend stoven de honden achter me aan. In volgorde van dapperheid hapten ze naar mijn kuiten. Ik telde er zes, teveel om vanaf de fiets allemaal in het oog te houden, dus ik stopte en mepte woest om me heen met de fietspomp. Toen ik zo hard ik kon op mjjn bergfluitje blies, gingen ze er vandoor. Omdat nu eenmaal alles ordentelijk gedocumenteerd moet worden, nam ik een foto van de honden. Tot mijn verbazing kwam er iemand overeind uit de bak van de pick up truck die naast de trailer stond. Hij zag eruit alsof ie daar z'n roes aan het uitslapen was. 'Die puppies doen geen vlieg kwaad', riep hij, alsof ze me niet zojuist alle zes naar het leven hadden gestaan. Hij liet zich weer in de bak zakken. Op een of andere manier had ik het gevoel dat ie z'n eigen huis niet in mocht zolang ie teut was. Ik fietste verder, de meute opnieuw wegmeppend met de pomp. Nee, echte schatjes waren het.
Leuk is anders. Ik heb vandaag zo'n 25 honden achter me aan gehad. Sommige waren er makkelijk uit te fietsen, bij andere was het ronduit gevaarlijk. De verdedigingslinie is als volgt: eerst 'good dog' of zoiets. Vaak werkt dit niet. Dan laat ik ze de pomp zien. De meeste hebben hier wel respect voor. Als dat niet helpt, blaas ik keihard op mjjn fluitje. Dat doet gemeen zeer, ook aan mijn oren, en meestal zijn ze dan even van de kook zodat ik ze kan losrijden. Helpt dat niet, dan heb ik nog een flesje traangas in de aanbieding voor de liefhebbers...
Nog twee dagen en dan zit het armste stuk van Kentucky met de agressieve honden er hopelijk op.
Lift
Ik ga het afronden, ben heel erg moe. Ik was vanavond om 19.30 u nog 20 km fietsen door berg en bos van Hindman vandaan. Niet fijn, zeker gezien het feit dat een weer zo'n truck met jonge gasten achter me had gezeten. Knoop doorgehakt en duim opgestoken. Twee kolenwerkers hebben me toen het hele stuk naar Hindham gebracht ( waar ze niet eens heen hoefden). Goed gesprek met hen, Daniël en Gerbrandy, gehad. Meer geleerd over de kolenbusiness. Later meer daarover.
Aangekomen bij Hindham wilde ik camperen bij de school en ontmoette Joan, die hier samen met man Phil vrijwilligerswerk via de Mennonieten doet. Zij nodigde me bij hen thuis uit. Het werd een hele bijzondere avond waarin we veel gedeeld hebben. Voel me uitermate bevoorrecht door al deze ervaringen!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten