Vanochtend was iedereen al vroeg wakker. Nou ja, vroeg? We waren gisteren met het opnieuw passeren van de Salmon river weer overgegaan op Mountain time (een uur vooruit) dus dat was onvoordelig. Iedereen was om vijf uur (Pacific time) uit z'n tent. Het zou een lange fietsdag worden met drie flinke klimmen en warm. Vooral dat laatste is belangrijk. Kwart over zes zat ik op de fiets. De eerste 35 km naar Cambridge had ik meewind. Om 8 uur zat iedereen daar aan het tweede ontbijt (dat is een speciaal privilege van fietsers :-) ). Daarna ging het bergop met tegenwind, maar eerst ontmoette ik Wayne.
State trooper
 |
| Wayne |
'Op mijn derde werkdag werd ik bijna neergeschoten,' vertelt Wayne (73). 'Ik werkte als state trooper in Noord-Montana. Natuurlijk word je hierop voorbereid in je opleiding, maar het deed me wel wat.' Op mijn vraag wat er met de aanvaller is gebeurd, antwoordt Wayne 'die kan het niet navertellen.' Wayne heeft 28 jaar als state trooper gewerkt en is daarna naar Ohio gekomen. 'Omdat ik van jagen en vissen houd.' Hij vertelt me dat hij in Montana een beer geschoten heeft. 'Een zwarte beer. Je moet ze treffen achter hun schouder, in hun hart of longen. Berenvlees is heel erg lekker, net biefstuk. Als je hem geschoten hebt, verdeel je hem in vier stukken. Die neem je op je pakpaard mee het dal in.' Je hebt hier veel speciale bedrijven die geschoten wild voor je 'processen', d.w.z. klaarmaken om in hapklare brokken in te vriezen. Andere bedrijfjes specialiseren zich in het opzetten van geschoten wild.
Bemoeiallen
Wayne is zichtbaar ongelukkig met de inmenging van wat hij 'bemoeiallen uit het oosten' noemt. 'Onze voorouders hebben zich zoveel moeite getroost om over al deze hoge bergen te trekken. Zij hebben dit land echt veroverd. Die bureacraten uit het oosten kennen onze wereld helemaal niet, dus kunnen ze er ook niet over beslissen!'
Ik vraag Wayne wat hij zoal doet als gepensioneerde. 'Ik kom tijd te kort. Ik richt mijn eigen paarden af en help de ranchers met het binnenbrengen van hun vee. Ik mag dan 73 zijn, ik ga nog steeds te paard de bergen in. En 's winters ga ik naar mijn kinderen in Virginia.' Op mjjn suggestie dat hij dan wel zal vliegen, reageert hij: 'No ma'am, dat is niks voor mij. Ik rijd gewoon zelf.' Petje af: dat is bijna 5000 kilometer!
 |
| in Cambridge |
Als ik door Cambridge fiets, is duidelijk dat Wayne niet de enige is die zo denkt. Bij de Pawn shop (waar je spullen kunt belenen) hangen allerlei stoere teksten tegen Obama en zijn 'wijzen uit het Oosten'. Het maakt me een beetje triest. Hier zijn zoveel mensen die zich overduidelijk bedreigd voelen in hun 'way of living' maar tegelijkertijd het gevoel hebben dat ze niets kunnen doen tegen de 'bemoeiallen uit het oosten'. Onmacht en agressie kunnen een bijzonder explosief mengsel vormen.
Hell's Canyon
Vanuit Cambridge verruilen we het landbouwgebied weer voor de kurkdroge bergen met sage brush. De pas is niet erg hoog, zo'n 1100 meter, maar nog altijd goed voor een uur of drie klimmen met - je raadt het al - tegenwind. Deze tegenwind zetten ze express aan als karaktervormend element op deze tocht... De bergen zijn prachtig: allerlei soorten bruin, geel, oker en een beetje groen wisselen elkaar af. Daarna volgt een kilometerslange afdaling met 50 km/u naar beneden. Adembenemend! Via een enorm stuwmeer, het Brownlee reservoir, bereiken we onze tiende en laatste staat. Ik fiets samen met Phil en Mark uit de ACA-groep en het is een wonderlijk ontroerend moment. We hebben het echt gedaan, onze tiende staat, we zijn nu echt in Oregon!!
 |
| Oregon, de laatste staat op de reis |
Daarna is het nog drie uur fietsen tot Halfway. Het is heet, de zon weerkaatst op het asfalt en het verdorde gras van de bergen. Beetje bij beetje pakken we onze laatste klim van de dag. Als we eindelijk in Halfway zjjn, belanden we allemaal in dezelfde kroeg. Het is er ontzettend gezellig. Kortom, het bleef nog lang onrustig in Halfway...
Nu is het donker. Alle mannen zijn naar bed en ik zit buiten mijn blogje te schrijven. Boven me schittert een miljoen sterren aan een fluwelen hemel. Straks verschijnt de Melkweg als een spoor van licht. Koeien en paarden bewegen nog wat in de wei naast de camping. Een uil vliegt z'n rondjes. Ik ben moe maar onbeschrijfelijk gelukkig.
#######
PS Webmaster Thomas heeft het blog aangepast. Het is nu voor iedereen mogelijk er zonder gedoe commentaar aan toe te voegen. Go for it! Voor degenen die mij willen mailen, dat kan via: lenafietst@gmail.com
 |
| Brownlee reservoir |
 |
| aan de tap met Aonne (re) en Chap (li) |
Let's see if this works....great job on riding through the heat and the headwinds. Dianne and I admire you.
BeantwoordenVerwijderenLet's see if this works....great job on riding through the heat and the headwinds. Dianne and I admire you.
BeantwoordenVerwijderen