65. Woensdag 18 juli: Rustdag Stirling (Canada) - Missoula (Mo)

Het is woensdagavond en na 500 km en ruim 9 uur rijden vandaag ben ik weer terug in Missoula. Op twee dagen heb ik dus 1000 km gereden. 'When in Rome, do as the Romans...'

koolzaadvelden in Canada

Zonder gekheid, het was erg goed om mijn vrienden weer te zien en zo vaak kom ik niet in de 'buurt'. In Canada bloeit op dit moment overal het koolzaad, een prachtig gezicht, al die gele velden tussen het groen van de weilanden.
Vandaag ben ik teruggekomen naar Missoula via Glacier Park, een prachtig nationaal  park hier in Amerika. Jammer genoeg was de weg over de hoogste pas, 'the road to the sun', vandaag gesloten omdat er een lawine was geweest. Toen ben ik door het zuiden van het park gereden en dat was ook heel erg mooi. Glacier heeft hogere bergen dan waar ik tot nog toe doorheen gereden ben. Het was heel indrukwekkend deze bergen te zien liggen. Echt de moeite waard!

Glacier Park

Onderweg is het natuurlijk aardig om in de sfeer te blijven door naar klassieke country te luisteren. Klassiekers van Johnny Cash maar ook bijzondere songs als 'Girls wearing nothing as a smile' fleurden de dag op. Het is verkiezingstijd, dus ook dat is vermakelijk. Wat vind je van deze doordenker: 'In 1984 we had Ronald Reagan, Johnny Cash and Bob Hope. Now we have president Obama, no cash and no hope.'

TransAm naar Florence
Morgen wordt er weer gefietst. Ik heb in overleg met mijn vrienden in Canada besloten dat ik de TransAm-route naar Florence ga rijden. Florence is een van de plaatsen waar de route kan eindigen. Astoria is de andere. Ergens na Baker ontmoet ik dan Lida en Ingeborg die volgende week in Oregon op vakantie zijn. Dat wordt een luxe eind van deze tocht. In gedachten zie ik tenten die al opgezet zijn voor ik aankom, met vitaminenrijke gourmetmaaltijden die geserveerd worden, met  sportmassage na 't fietsen, met... Ik zie het helemaal zitten!!

The Cookie Lady

June Curry

Vandaag hoorde ik van fietsvriend Menno dat June Curry, de befaamde Cookie Lady, is overleden. Een legende van de TransAm is ons ontvallen. Vanaf de eerste TransAm, in 1976, heeft zij water en koekjes gegeven aan de fietsers die haar huis voorbij kwamen. Later stelde ze ook haar huis open voor overnachtingen. Ik ben aan het begin van mijn tocht nog bij haar langsgeweest en zag toen hoe broos en oud ze was. Maar ook hoe ze na al die jaren nog steeds een uitzonderlijke hartelijkheid betoonde aan ons, de vele fietsers die bij haar langskwamen.
Namens velen van ons die goede herinneringen aan de Cookie Lady hebben, wil ik June Curry hierbij eren als een Dierbare Oma van ons, de lange afstandsfietsers! Zij is een prachtig voorbeeld van iemand die op haar manier de wereld nét een beetje mooier maakte!
Way to go June!!

onderweg in Glacier Park