36. Maandag 18 juni: Pittsburg - Great Bend (367 mijl; 587 km per auto)

Een zinderende hitte veranderde de weg in de verte in water. Lange, kaarsrechte wegen voeren door een voornamelijk leeg land. De koeien zijn verwaarloosbaar klein in de enorme uitgestrektheid van de vergeelde weilanden. De tarwe is geoogst. Bijna alle velden worden alweer bewerkt om opnieuw ingezaaid te worden met soyabonen. Maisakkers steken felgroen af tegen de verdroogde omgeving. Enorme beregeningsinstallaties die lijken op voorwereldlijke reuzeninsecten zorgen voor dit kunstmatige verschil. Langs de weg staan ouderwets aandoende telefoonpalen. Hun draden vormen een kwetsbare parallel aan het asfalt. In de akkers staan hier en daar jaknikkers olie op te pompen. Hun stompzinnige bewegingen benadrukken de eenzaamheid.

Als je ruimtevrees hebt, dan is dit absoluut de verkeerde staat. In negen en een half uur reed ik vanaf Pittsburg naar Great Bend, een stadje middenin Kansas. Het ligt er eenzaam en winderig temidden van de troosteloze verlatenheid van de eindeloze landerijen. Vervreemdend, dat is de indruk die Kansas op mij maakt. Het heeft een eenzaamheid die je raakt als een scheermes dat door je naakte huid snijdt. Toch had de tocht een heel eigenn schoonheid. Maar daarover later meer. Eerst hoe het vanochtend ging met de auto.

Verhuizing

Zodra Enterprise, het autoverhuurbedrijf, open was, hing ik aan de lijn. Of ze een SUV voor me hadden die ik ergens anders weer kon inleveren, een zogenaamde 'One Way' auto. Die hadden ze niet zomaar, dus of ik een uurtje wilde wachten. Nou, dat wilde ik eigenlijk niet, maar veel keuze was er niet, want ik had al bij U-haul op de website gekeken en in Pittsburg hadden ze alleen vrachtauto's waarvan de kleinste groot genoeg was om een klein appartement in te verhuizen. Ofschoon ik een vrachtwagenrijbewijs heb en rijden met zo'n ding dus geen probleem is, vond ik het een nogal onzinnige optie om zo'n auto te huren alleen maar om een fiets te vervoeren. Als ze nou een pickup truck hadden gehad, dan zou ik dat zeker hebben overwogen, al wat het maar om een keer in stijl in zo'n ding te kunnen rijden. Na een uur werd ik teruggebeld: of een Chevrolet HHB goed was? Geen idee hoe zo'n auto eruit ziet, maar als de fiets erin kan, is het in orde. Binnen het kwartier kwam hij voorrijden bij het hotel en in no time zaten de fiets, de tassen en ik in de auto.

Chevrolet HHB



Chevy HHB, mijn bolide voor vandaag

Ik moet zeggen dat ik het een hele prettige auto vind. Het is een stevige bak, met een stuur dat gemaakt lijkt voor stevige handen en hij ligt goed op de weg. De besturing was wel wat zijwindgevoelig, maar als je weet dat het hier de hele dag windracht vijf a zes is, dan is het logisch dat je dit merkt in de auto. De stoelen zitten lekker stevig en als ie bij het optrekken in z'n overdrive ging, dan zat daar zoveel power achter dat je een stevige duw in je rug kreeg. Prima dus. Hij is uiteraard uitgerust met een goede radio dus ik heb vandaag negen lange uren lang kunnen genieten van bluegrass country, gospel en classic country. Luidkeels meezingen met klassiekers van Johnny Cash als  'Ghostriders in the sky' en  'Big Bad John'  deden de tijd voorbijvliegen. Je leert ook een hoop van dit soort levensliederen. Ik citeer: 'Don't bring liquor to love' of - en deze vond ik ook bijzonder praktisch: 'If you are going through hell, keep on moving'!

Route 66

Route 66 bij Baxter Springs

Voor wie het aardig vindt: ik ben vanuit Pittsburg naar het zuiden gereden en heb vanaf Baxter Springs de Hwy 166 naar het westen gevolgd en toen vanaf Medicine Lodge de Hwy 281 naar het noorden. Onderweg kwam ik toevallig nog een stukje over de beroemde Route 66 die helemaal van Chicago naar Los Angelos loopt. Deze 3940 km lange weg speelt een belangrijke rol in de Amerikaanse cultuur. In de jaren dertig werd de weg gebruikt door mensen die naar Californie reisden om de Dust Bowl, de grote stofstormen op de vlakten in het midden van de VS, te ontvluchten. John Steibck beschrijft in zijn beroemde boek  The Grapes of Wrath (De druiven der Gramschap) de lotgevallen van een arme familie die over deze weg de Dust Bowl ontvlucht. De route wordt nog steeds veel gereden door motorrijders en automobilisten als een soort eerbetoon aan de voorbije periode uit de jaren 30 - 70 van de vorige eeuw waarin het toenemend gebruik van de auto het beeld van Amerika totaal veranderde.

Hoe nu verder?

Morgen moet ik eerst de auto hier in Great Bend inleveren en daarna stap ik weer op de fiets. Ik heb vijf etappes van het TransAm routeboek overgeslagen door deze dag autorijden. Mijn overweging is tweeledig: ik kan, gezien de tijd die ik nog heb, onmogelijk alle etappes nog op de fiets rijden en dus moeten er een paar op een andere manier afgelegd worden. De tweede reden is dat Kansas in veel aspecten niet zo'n interessante staat is om te fietsen. Het zijn lange, rechte, lege wegen en bovendien waait het hier als een gek. Toen ik vanmiddag uit de auto stapte om foto's te maken, had ik het gevoel in een hete fohn te staan, zo hard waaide het en zo heet was de wind. Je kon er tegenaan leunen.
Morgen fiets ik richting Ness City. Dat is ruin 100 kilometer met vrijwel geen voorzieningen onderweg. De temperatuur zit ruim boven de dertig graden dus ik hoef geen wolletje aan.

Sawyer, KS, in de silo wordt graan opgeslagen en de trein voert het af.

O, nog even een opmerking: ik hoor van veel kanten dat het lastig is om opmerkingen in het blog te zetten. Dat kan inderdaad alleen als je een Google account hebt. Jullie kunnen natuurlijk ook gewoon de mail gebruiken. Het lukt mij echter niet om alle mailtjes min of meer uitgebreid te beantwoorden. Daar is de reis veel te intens voor en die tijd ontbreekt mij jammer genoeg. Maar... ik geniet van jullie reacties!!