Home sweet home! Na ettelijke uren in diverse vliegtuigen en op luchthavens te hebben doorgebracht, was het fijn om weer te landen op Schiphol.
 |
| Zouden ze m'n fiets niet vergeten? |
Bij de aankomsthal stonden Atje en Thomas en Thea al te wachten met een prachtige oorkonde en thuis wachtte Jean op me en bracht Wil een heerlijke warme appeltaart. En in de loop van het weekend kwamen er nog veel meer vrienden en heel veel bloemen, mailtjes, kaarten en andere vormen van welkom. Het was een warm bad van vriendschap. Heel bijzonder!!
En zo kwam er op een wondermooie wijze een eind aan een bijzondere tocht. Een tocht waarbij ik het als een voorrecht heb ervaren om Amerika en de Amerikanen een beetje beter te leren kennen.
 |
| De oorkonde uitgereikt door het Ontvangstcomite |
Ik heb geprobeerd met jullie te delen wat mij op deze tocht opviel, wat ik leerde uit de vele gesprekken en welke mensen ik zoal mocht ontmoeten. Als er één ding mij zal bijblijven van de TransAm is dat wel de enorme hartelijkheid en gastvrijheid van de Amerikanen. Ik vond dat hartverwarmend en bijzonder inspirerend. Verder heb ik er intens van genoten mijn belevenissen met jullie te delen. Dank voor alle reacties op het blog en de vele bemoedigende mailtjes die jullie me stuurden onderweg!
Hiermee komt er een eind aan dit blog. Ik zal in de loop van de komende maanden nog wel wat gegevens toevoegen die voor mede-fietsers van belang zouden kunnen zijn.
Iedereen heel hartelijk dank voor het plaatsnemen op de virtuele bagagedrager!
 |
| Een huis vol bloemen |
Lena Fietst
En zo eindigt een groot avontuur gewoon weer voor de open haard in Utrecht (nee, ik schreef niet: "achter de geraniums", dat duurt nog even...). Het is fijn om je weer heelhuids terug te hebben, want al die denderende trucks in de VS zijn toch wel erg gevaarlijk voor de eenzame fietser. Maar hoe sterk is zij die dat alles getrotseerd heeft. Er zijn nog wel problemen: wie wil er nou nog een fietstochtje met je maken? Ten eerste is elke Nederlandse afstand veel te klein voor je, en ten tweede, wij spreken hier Nederlands i.p.v. Engels. Zodra je iemand aanschiet om weer een interessant verhaal op te tekenen, zul je standaard in het Amerikaans-Engels beginnen te praten. Aangezien Hollanders vooral denken dat ze Engels beheersen maar dat in de praktijk niet doen, gaat de conversatie dus niet lukken. Dan maar geen blog over tochtjes in Nederland. Krijgt de Webmaster, die alles voortreffelijk heeft verzorgd, ook eindelijk rust...
BeantwoordenVerwijderenDirk, het wordt tijd dat wij samen een eindje gaan fietsen :-)
BeantwoordenVerwijderenHoi marleen, ik heb in de afgelopen vier dagen je blog helemaal uitgelezen. Erg leuk! De link kreeg ik van alize, onze gemeenschappelijke vriendin.
BeantwoordenVerwijderenHallo Lena,
BeantwoordenVerwijderenIk ben van plan in 2013 de transam te fietsen.
Ben nu aan het kijken hoe ik moet vliegen naar de USA en weer terug.
Zou ik je daar via mail wat vragen over kunnen stellen? Als je dat OK vindt dan kun je me jouw mailadres mailen op janfietst@yahoo.nl.
Alvast bedankt.
Groeten,
Jan
Hallo Lena
BeantwoordenVerwijderenIk heb vandaag 'n groot gedeelte van je verslag gelezen en....heb erg genoten! Wat 'n reis! Ik ben ook van plan dit jaar de transam te fietsen. Vind je het goed als ik je prive 'n mailtje stuur? Mijn mailadres is : annemieke.puckrin@gmail.com