68. Zaterdag 21 juli: Lowell - Grangeville (80 km; in totaal 5395 km gefietst)

De liefde kwam en ging vandaag; verder waren er bloederige taferelen in Koosia; een hartstochtelijke passie  van Jim in Harpster, pruimen op weg naar het hoogste punt en, om het af te ronden, een BBQ met taart als toetje op een hoogvlakte. Het was, kortom, een heerlijk dagje TransAm.

dal van de Clearwater river

Vandaag kwam het grote afscheid: onze Chicago-girls namen in Kooskia de afslag naar het noorden, naar Portland, terwijl de ACA-groep en ik de afslag naar het zuiden, naar Grangeville, namen. Aan alles was te merken dat het geen makkelijk afscheid was voor sommigen (en nee, ik ga niet verklappen voor wie!). 'Love was in the air,' en soms gaat het leven dan toch gewoon door. Ik zal ze missen, ons drietal, maar wie weet waar we elkaar weer tegen komen!

Verdwaalde wolf
Ook vandaag was de route prachtig. Na het smalle dal van de Lochsa volgde het wat bredere dal van de Clearwater river met het Nez Perce reservaat. Opmerkelijk genoeg leken er alleen blanken in het reservaat te wonen. Geen indiaan gezien!

"dit was een Canadese timberwolf" 

Kooskia is een klein stadje (675 inwoners) aan de splitsing van de Clearwater river dat omringd is door hoge bergen. Jagen en vissen bepalen hier het leven. Het dorpswinkeltje annex benzinepomp verkoopt voornamelijk attributen voor deze takken van sport.  Tientallen soorten dobbers, vliegen, levend aas, hengels en nog veel meer plus een indrukwekkende verzameling aan geweren, munitie, messen, bijlen, petten, het is hier allemaal te koop. Dat al deze spullen succesvol gebruikt zijn door de geachte cliëntèle bleek wel uit de enorme verzameling foto's die de muur en de toonbank sierde. Het was, in essentie, de overtreffende trap van bloederigheid. Een klein jongetje naast een dood hert, een afgehakte elandenkop waar het bloed nog uitliep, iemand die een buitenformaat forel omhoog hield,een pickup truck vol met dode beesten en ga zomaar door. Alles was zorgvuldig voorzien van een naam en een datum. Het was een soort 'wall of fame' zeg maar. De meest schokkende foto vond ik die van een beer van een man die een enorme grote dode wolf in zijn armen hield. 'Deze is hier vorige herfst geschoten,' verklaarde de mevrouw achter de toonbank tevreden. 'Hij woog wel 124 pond.' Op mijn vraag of wolven dan niet beschermd waren, antwoordde ze: 'Dit was een Canadese timber wolf. Die heeft hier niks te zoeken!'

Canada
Wolven zijn hier in Ohio vijf jaar geleden opnieuw ingevoerd vanuit Canada. Er schijnen er nu zoveel te zijn dat ze af en toe een kalf pakken. Om de wolven binnen de perken te houden - en als een knieval naar de jagers die hier de dienst uitmaken - staat de regering nu jaarlijks een beperkt afschot toe. Ik kon het niet helpen, maar betreurde het dat zo'n mooie wolf het loodje had gelegd - ook al kwam hij dan uit Canada...

Jims passie

Jim met zijn oldtimer

'Toooeeet'. Het klonk als een geluid uit een ouderwetse film. Ik keek opzij en zag een prachtige oldtimer in een garage staan. 'Deze auto heb ik gekocht in 1956, net nadat ik klaar was met de middelbare school. Ik heb er $250 voor betaald. Mjjn vader zei nog: "Wat moet je met zo'n roestbak?" maar ik wilde haar gewoon hebben.' Het was liefde op het eerste gezicht tussen Jim (73) en zijn ravenzwarte A-model Ford twoseater. En het was het begin van een passie die een leven lang zou duren. 'Ik heb haar helemaal uit elkaar gehaald en gereviseerd en toen weer in elkaar gezet.' Het moet gezegd worden: de auto uit 1930 (!) ziet er uit als een plaatje! En hij loopt nog als een zonnetje als ik Jim mag geloven. Ik mag in de auto plaatsnemen en Jim legt uit waar alle knopjes voor dienen. Het mooist vind ik de benzinemeter: er zit een glaasje in de cabine waardoor je de benzine echt kunt zien en een vlottertje geeft aan hoeveel brandstof er nog in de tank zit. Als ik Jim vraag wat zo'n auto nou waard is, antwoordt hij: 'In feite zijn ze nu  onbetaalbaar. Maar ik doe haar niet weg, nooit.' Die 'roestbak' bleek  uiteindelijk geen slechte investering! Maar ja, dat is echte liefde nooit toch?

Warme klim
Na  de hele ochtend door het prachtige dal van de Lochsa en daarna de Clearwater river gefietst te zijn, moest er na Harpster weer  geklommen worden. Het was warm. Het asfalt van de weg en de rotsen opzij van de weg straalden eendrachtig warmte uit om te voorkomen dat de eenzame fietser het koud zou krijgen en dus werd het nog warmer dan het in het dal al was. Ik was nog niet helemaal fit sinds de misselijkheid van gisteren maar al met al viel de klim mee. Het viel me op dat er overal op de berghelling wilde pruimenbomen stonden. Toen ik bijna boven was, stond er eentje zo dicht bij de weg dat ik ze kon plukken. Heerlijk!

BBQ

barbecue met de ACA groep

De ACA-groep en ik kamperen in het stadspark van Grangeville, een stadje dat op de hoogvlakte boven de Clearwater river ligt. Het hele stadspark, compleet met sportvelden, overdekte picknickplekken en sanitair, is ingericht door de Lion's, een serviceclub. Dat zie je veel in Amerika, dat dit soort clubs dingen doen voor de gemeenschap. Een mooi principe.
Als fietsers mogen wij gratis gebruik maken van alles. Fantastisch toch? De mannen van de ACA-groep hebben me uitgenodigd om vanavond mee te eten. Aone en Steve serveren een heerlijke barbeque met rabarbertaart toe. Wie zei dat lange afstandsfietsen afzien was?

Allison

dorpswinkel in Kooskia