44. Dinsdag 26 juni: rustdag in Guffey

wolvengebitje

De zoen is onverwachts en ook wel een beetje grensoverschrijdend. Van hem dan. Ik deed niks en heb al helemaal geen aanleiding gegeven tot dit soort gedrag! ' Blijf rustig staan, er gebeurt helemaal niks'. Ik wil het graag geloven, maar heeft diezelfde man mij nog geen tien minuten geleden niet uitgelegd dat de bijtkracht van een wolf 1500 pound per vierkante inch bedraagt? Een mens bijt met maximaal 300 pound en een krokodil bijt je met gemak in tweeën want die heeft 3000 pound aan bijtvermogen in het kunstgebitje zitten (deze details als hommage aan een zeer gewaardeerde tandarts onder de lezers van dit blogje).

"kisses with wolves"

Wolven
Vandaag is het de dag van de wolven. Ook kwamen ooit in grote getale voor in dit deel van het land en ook van hen zijn er vrijwel geen meer over. In ieder geval niet hier in het wild. Er zijn hier wel wolven in gevangenschap. En zoals overal ter wereld mensen met een gekreukeld ego zich met hulpmidddelen op de been houden, zo doen ze dat ook hier. En sommigen gebruiken daar een wolf voor die - illegaal gefokt - in de juiste kringen hét attribuut is om er helemaal bij te horen. Dat gaat natuurlijk fout want zo'n schattige wolvenpup is in staat een hert om te leggen na een jaar, maar ja...
Mark 'Wolf' Johnson heeft een hart voor wolven en wolfshonden. Dat zijn mengsels van wolven en honden, ook al niet het soort waarmee je je kinderen zou laten spelen. Hij heeft er 14, allemaal afkomstig uit problematische omstandigheden. Mark woont een kilometer of vijf buiten Guffey op een verlaten hoek van een ranch. Een van zijn vrijwilligers pikte me op en samen lieten ze me de opvangplek zien.

Vlees
Een wolf is een vleeseter en samen is deze roedel goed zo'n 30 kilo per dag. Waar komt dat allemaal vandaan en wie betaalt dat? 'Dat kost mij niks', legt Mark uit. 'Hier in de buurt zijn heel veel paarden. Als die oud zijn, worden ze afgemaakt en naar de vuilstort gebracht. Maar de mensen kennen mij en ze brengen hun oude paarden naar mij. Verder krijg ik vaak  vlees van jagers of als er een hert wordt aangereden, dan ga ik dat ophalen'. Zijn Rocky Mountain Wildlife Foundation (zie: www.rockymountainwildlifefoundation.com ) moet het verder hebben van de donaties die individuele bezoekers hem geven.

Geneeskrachtig
Mark is ervan overtuigd dat zijn wolven het vermogen hebben ziektes op te sporen: 'Mijn eerste wolf, Cheyenne, heeft bij 22 mensen kanker opgespoord. Zij kon precies aanwijzen waar de ziekte zat.' Hij voegt eraan toe dat hij een aantal soldaten in Irak en Afghanistan plukken wolvenhaar heeft gestuurd: 'en voor zover ik weet is geen van die soldaten ooit gewond geraakt.'

Rubbing shoulders...
Ik vond het bezoek aan zijn opvangplek heel bijzonder. Niet omdat alles zo sophisticated is - verre van dat - maar omdat hij met hart en ziel geeft om deze prachtige en trotse roofdieren wiens welzijn een indicatie is hoe we met de natuur en uiteindelijk met onszelf omgaan. En om echt zelf zo'n wolf te mogen aanraken, is toch net even anders dan Teckel Truffel over z'n buikje wrijven. Het voelt als 'rubbing shoulders with the famous' zal ik maar zeggen.

Monster

Monster
Gisteren vertelde ik al dat ik mijn best zou doen om een gesprek te regelen met de burgemeester van dit dorp. Helaas moet ik melden dat dit niet gelukt is. Natuurlijk is er in een verkiezingsjaar een hoop te doen voor een politicus, zelfs in een dorp van 13 inwoners. Enfin, ik mocht twee keer vanuit de verte een glimp van 'm opvangen, maar dat was het dan. Jullie moeten het doen zonder quotes. Die rotkat ook!! O, had ik al gezegd dat Monster de grijze kater is die in de garage hier woont en die met algemene stemmen tot burgemeester van het dorp is gekozen?

Guffey

Guffey
Ja, en dan Guffey. Hoe zal ik dat 's beschrijven? Het is een piepklein dorp hier in de foothills van de Rockies. Een soort gemeenschap van vrijgevochtenen, gezellig gek zeg maar. De garage van Bill en Charlie is het epicentrum van het dorp. Verder zijn er 3 (!) kroegen en is het hier zo vreedzaam dat de herten 's avonds uit de heuvels komen en overal in het dorp lopen te grazen. Vanuit mjjn raam zag ik er net drie lopen op geen 15 m van me vandaan. En ze blijven rustig staan als je naar buiten komt.

Bric-à-brac
Het hele dorp staat vol met rare dingen die geen enkel doel dienen dan het leven te vieren op een vrijgevochten manier. Het opmerkelijkste daarbij is de 'gevangeniskoets': een koets met daarin een gevangene in streepjespak. De koetsier is een geraamte met zonnebril op en hij ment twee paardengeraamtes - ook met zonnebril. Per slot van rekening is het warm hier.

gevangeniskoets

Jammer genoeg ben ik niet meer hier oo de nationale feestdag, 4 juli. Dat wordt hier traditioneel gevierd met een vliegende-kippen-wedstrijd. Die kippen worden vanaf een hoge toren gelanceerd vanuit een echte Amerikaanse brievenbus die aan twee kanten open is. Vorig jaar vloog  de winnares 134 feet, dat is ruim 40 meter. Petje af! Ik geloof dat er daarna een barbeque is.
Morgen verder richting Alma. Het hoogste punt van de hele route, de Hoosier pas, komt in zicht!

bric a brac