38. Woensdag 20 juni: Ness - Leoti (106 km gefietst; totaal 2931 km)

Twee vochtige ogen met grote, prachtige wimpers keken me door de tralies aan. Toen trok de pickup truck op en de kleine veetrailer verdween in de verte. Klara bleef achter uit de trailer kijken alsof ze een voorgevoel had dat ze nooit meer thuis zou komen. Ik vrees dat deze mooie blaarkop de avond niet heeft gehaald.
Feedlot country
Dit is 'feedlot country'. Op heel veel plaatsen ruik je ze voor je ze ziet. Honderden, duizenden stuks vee lopen in afgebakende stukken land. Ze worden er afgemest voor ze naar  de grote slachterijen een uur verderop worden gebracht. De grote veetrailers rijden de hele dag af en aan. Volgeladen komen ze voorbij en later op de dag zie ik ze leeg terugkomen. De beesten in de feedlots hebben volop te eten en te drinken, maar het valt me op dat ze nergens schaduw hebben.

feedlot country

Wind
Dit was een dag met WIND. Toen ik vanochtend wegging uit Ness City waaide het verschrikkelijk uit het zuiden. Drie keer ben ik met fiets en al van de weg af geraakt, zo hard waaide het. Ik had er echt spijt van dat ik niet met de auto was doorgereden naar Pueblo, maar ja, gedane zaken nemen geen keer en je kunt hier niet overal een auto huren. In Dighton was ik het zat en heb gelift naar Scott City (37 km). Het idee was om mee te rijden naar Garden City waar je een auto kunt huren. Gelukkig had ik onderweg het verhuurbedrijf gebeld en hoorde zo dat ze geen auto beschikbaar hadden. Tsja, dan maar weer op de fiets...

Muren
Het stuk van Scott City naar Leoti was nog 40 km goed doorfietsen. Ondertussen was de wind gedraaid en moest ik uitkijken dat ik niet voor de wielen van de aanstormende trucks werd gedeponeerd. Het motel in Leoti zat vol, dus heb ik bij 't benzinestation gevraagd of iemand me een lift kon geven naar 't volgende dorp (ruim 20 km verder). Ik had geen energie meer om te fietsen en wilde na al die wind heel graag stevige muren om me heen.
Dit is de reis van het onverwachte. Inplaats van een lift kreeg ik een slaapplaats aangeboden bij Kelly en Amy. Kelly moest wel opschieten, zei hij, want hij moest met z'n vrachtwagen nog graan ophalen.

Peterbild truck

Oogsten
Om een lang verhaal kort te maken: we hebben de fiets naar hun huis gebracht en ik mocht in zijn prachtige, klassieke Peterbild vrachtwagen mee naar het land. Onderweg vertelde hij me allerlei dingen over de landbouw hier. Toen we op het land aankwamen, mocht ik meerijden op de enorme John Deere combine met Roger. Ik kan jullie niet zeggen hoe ik heb genoten!! We waren met een hele groep op 't land: drie combinerijders, een tractorrijder, drie mannen met trucks en iemand die warm (!) eten kwam brengen plus Amy die en passant bijna op een ratelslang trapte.
Wisten jullie dat zo'n grote combine uitgerust is met GPS en zelfsturend is? Ik heb met verbazing en interesse alle technische noviteiten bekeken. Roger legde me van alles en nog wat uit en ik voelde me als een kind in een snoepwinkel!
Daarna mocht ik met Kelly mee het graan wegbrengen naar de silo in het dorp in zijn prachtige truck. De silo's waren vol en al het graan werd op een enorme hoop naast de silo gestort. Daar lag voor tonnen aan graan!
Zegen
Wat is dit toch bijzonder: iedere keer zijn er weer mensen die hun huis en hun hart openstellen om me te helpen. Misschien is dit wel het aller-, allermooiste van deze hele reis!