Het ontbijt in de Mapple Tree Inn was sjiek: verse roereitjes, gebakken aardappelen, een soort bechamelsaus (!) als 'gravy', versgebakken scones en jam. En natuurlijk vruchtensap en koffie. Wat een leven he? Helemaal niet verkeerd. Daarna op de fiets om nog een stuk van de Ozarks onderhanden te nemen. Eminence ligt aan een rivier en ja, een rivier ligt altijd op het diepste punt dus binnen tien minuten zat ik verwoed tegen een helling op te fietsen en betreurde iedere hap van het ontbijt. Whow! En natuurlijk kwamen de grootste heuvels vandaag als eerste.Nou ja, het hoort erbij en je neemt het zoals het komt.
Mongolie
Vandaag heb ik - op een paar kilometer na - de 2400 km gehaald. Dat is precies een derde van de afstand tussem Yorktown (Virginia) en Astoria (Oregon). Het is ook de afstand Utrecht - Santiago. Dat stuk heb ik 2 x gereden via verschillende routes dus die afstand ken ik wel, maar in beide gevallen was dat de hele tocht. Als je 7200 km wegfietst vanuit Utrecht naar het oosten, dan beland je ongeveer in Midden-Mongolie, zover is 7200 km. Heftig he? Ik vind in ieder geval van wel. Nou ja, ik fiets de hele TransAm dag na dag en het enige dat telt aan het eind van de dag is dat het doel van die dag is gehaald. Tot nog toe gaat dat goed.
Armoede
 |
| De Ozarks na Alley Spring- een cakewalk voor de fietser |
De eerste 30 km, tussen Eminence en Summersville over de highway 106 was pittig. De route voerde grotendeels door bossen met hier en daar huizen en wat verwaarloosde weilanden. Ik blijf me erover verbazen dat er zoveel mensen wonen op zulke afgelegen plekken. Vaak onder hele armoedige omstandigheden. Armoede en bijtgrage honden horen samen, dus die fleurden vandaag het fietsen ook op. Om een uur of elf was ik in Summerville. Dit was vandaag op de route de enige plek waar iets te krijgen was. Tijd voor koffie dus. Toen ik m'n dagboek zat bij te werken, raakte ik aan de praat met Dana (50).
Spijkerbroeken
Dana was 38 toen ze haar eerste kind kreeg. Al die jaren had ze gedacht dat ze geen kinderen kon krijgen. Uiteindelijk kreeg ze drie dochters waarvan de jongste nu 9 is. 'Ik had een goede baan,' vertelt ze. 'Ik werkte als teamleidster in de Lee spijkerbroekenfabriek hier vlakbij. Omdat kinderen veel kosten met zich meebrengen, zocht ik een betere baan in een andere fabriek. Die sloot na twee jaar z'n deuren. Ook m'n volgende baan verloor ik na een jaar. Toen ben ik teruggegaan naar Lee en kon daar gelukkig werk als naaister krijgen. Het betaalde wel een stuk minder dan eerst. Toen ik er een jaar werkte, ging ook de spijkerbroekenfabriek dicht. En je ziet waar ik nu terecht ben gekomen: in een benzinestation achter de kassa.' Dana's verhaal is het verhaal van veel mensen uit deze buurt. De fabrieken die er tot voor een paar jaar nog waren, zijn nu veelal gesloten. Voor productiewerk is Amerika te duur. Mensen verliezen hun baan, kunnen niks anders vinden en raken soms aan de drank of drugs. Dana heeft voorlopig nog geluk gehad. Zij heeft tenminste een baan, al is het slecht betaald en moet ze veel geld betalen aan kinderopvang en aan de scholen van haar kinderen.
Werk in de Ozarks
Als je kijkt wat voor werk er hier is, dan valt dat niet mee. Er is mijnbouw. Eergister kwam ik voorbij een ijzermijn (en moest prompt kilometers lang hoesten - geen grapje), er zijn ook een paar lood- en zoutmijnen in de buurt. Niet echt gezonde plekken om te werken. Verder is er natuurlijk bosbouw, er is wat landbouw en in de dorpen zijn wat winkels. En dan zijn er wat overheidsbanen, maar dan heb je het ook gehad. Er is geen hoogwaardige werkgelegenheid en Dana vertelde dat alle kinderen met talent wegtrekken uit de streek. 'Ze gaan allemaal naar de grote steden. De werkeloosheid is naast de gezondheidszorg echt een serieus probleem. Als je werkeloos bent krijg je wel hulp van de regering, waaronder voedselcoupons, maar het is beslist geen vetpot.' Ik sprak met iemand vandaag en die vertelde me dat 40% van de Amerikanen een overheid gerelateerde baan heeft. Dat leek me enorm overdreven en misschien het gevolg van alle verkiezingsrethoriek die het land nu in z'n greep heeft, maar toch. Hoe komen ze terug bij gezonde productiviteit in Amerika en hoe komen ze weg bij de ongezonde afhankelijkheid van andere landen zoals de Aziatische? Het speelt in Amerika, het speelt in Europa natuurlijk net zo hard en als we er geen goede oplossing voor vinden, gaat dit nog een keer goed mis - dat denk ik in ieder geval.
 |
| Eunice, Missouri, vroeger een bloeiend winkeltje. |
De Ozarks vroeger
De Ozarks zijn eind achttiende, begin negentiende eeuw ingenomen door settlers uit Engeland, Schotland en Wales. Het waren geharde types die het liefst met rust gelaten wilden worden. Een beetje wat ze nu nog uitstralen trouwens. Deze mensen waren geen boeren in de feitelijke zin van het woord. Het waren in de eerste plaats jagers en trappers, Ze hadden hetzelfde type boerenbedrijfjes als in de Appalachen: een beetje vee en een beetje koren en ze waren zelfvoorzienend. De mensen in de Ozarks werden niet meegenomen in de 'meltimg pot' van de wijdverbreide immigratiegolf van de jaren 1830. Er waren weinig huwelijken buiten de 'hill culture' en hele dorpen waren dan ook nauw aan elkaar verwant. Dat kun je trouwens nog zien aan sommige mensen hier.
Vrouw gezocht
In dit soort omstandigheden is het ontzettend belangrijk dat je een goede vrouw trouwt, liefst eentje van het soort dat je een serie gezonde kinderen schenkt die kunnen meewerken op de boederij. Zo dacht ook de over-overgrootvader van David. Ik ontmoette hem in de Appalachen, maar het had ook hier kunnen spelen. 'Jesse was een van de vroegste settlers. Hij was een ruig type dat ver van iedereen vandaan in het bos leefde. Hij woonde daar in een holle boom samen met twee grote honden. Op een dag vond hij dat hij een vrouw nodig had en hij vroeg zijn vriend, Jonathan, om naar het dorp te gaan en voor hem de hand te vragen van Marge, de dochter van de kruidenier. Deze Marge was een potige vrouw, precies het type wat je nodig hebt onder dit soort omstandigheden. Jonathan ging naar het dorp en vroeg de hand van Marge voor zijn vriend. Marge keek hem aan en sprak: "Now young man, thy speak for thy self". Ze moet een stevige overredingskracht hebben gehad, want dit was het begin van het huwelijk tussen Marge en Jonathan en het eind van een vriendschap tussen Jesse en Jonathan. Marge en Jonathan zouden elf kinderen krijgen waaronder de overgrootvader van David.'
 |
| Armoede in de Ozarks - met de droom (zonder wielen) alvast voor de deur |
I shot the sheriff
De verkiezingskoorts houdt het land in zijn greep. En nee, niemand hier onderweg heeft het over Obama of Romney. Dat zie je nergens en behalve op tv hoor je er ook niks van. Nee, wat hier speelt zijn de verkiezingen voor allerlei publieksfuncties die ook voor vier jaar gelden. Sheriff is er zo een van. Een andere keer zal ik het systeem van sheriffs uitleggen (een overblijfsel van de gewoonten meegebracht uit het oude Engeland). Overal en nergens zie je bordjes met namen van mannen die gekozen willen worden tot sheriff. Toen ik vanmiddag door Eunice reed, een piepklein gehucht dat eigenlijk meer een kruising is, zag ik zo'n bord staan en uit een oude, bouwvallige loods ernaast klonk op volle oorlogssterkte
'I shot the sheriff' van Bob Marley. Ik zeg het je: toeval bestaat niet en de echte humor ligt op straat!
Morgen verder, richting Marshfield. Dat is zo'n 103 km Ozarks. Ik hoop dat ik daar op tijd aankom om nog naar fitness te gaan. Voor nu zit ik onder dak in het Lazy Horse Motel in Houston, MO. Waar de overige gasten hun bolide voor de deur parkeren, heb ik een stoeltje gezet met de was die moet drogen. En nu:
 |
| De dagelijkse vreugde van de Vlijtige Huisvrouw: het fietserswasje! |
Tijd voor een warme hap!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten