Afscheid

Afscheid is een vreemd fenomeen. Het is een beetje de achterkant van de vreugde van het elkaar weer zien. Enfin, dit weekend werd er dus afscheid genomen van alle vrienden. Nou ja, alle. In ieder geval van iedereen die niet in een ver en vreemd buitenland zat.
Het afscheid was bijzonder. Niet in de laatste plaats omdat ik heb gemerkt hoezeer mijn dierbaren met mij meeleven. Tot in de kleinste details mag ik wel zeggen. Zo kreeg ik een minuscule zweetdoek voor onderweg met daarbij de bemoedigende woorden dat het lapje een veelvoud van zijn eigen gewicht aan tranen kon opnemen en dat je het handig kon uitwringen daarna. Waarvan acte!
Andere voorbeelden van hartverwarmend inleven in de situatie van een reiziger waren onder meer: een prachtige bos bloemen ('om nu al van te genieten'), een mooie fles wijn ('om...' Juist ja.), een portretje van de Amerikaanse oud-president Hamilton plus een miniatuur reservefietsje ('dan zit je nooit zonder'), een Christoffel voor onderweg ('patroon van de reizigers'), King pepermuntjes en mini tandpastaatjes ('voor een fris gevoel') en last but not least een wel heel bijzonder kleinnood. Een miniatuur draaiorgel met daarop de muziek van 'I did it may way' zodat ik op heimweemomenten voor mijn tentje in de verte kan staren en dit muziekje ten gehore kan brengen.

Voorwaar, stuk voor stuk zaken waar ik nooit opgekomen was, maar die nu, bij nadere beschouwing, absoluut onontbeerlijk blijken. Wat bof ik toch met jullie!